5 تا از سخت ترین کارها در یک ناو هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا

ارتش ایالات متحده شامل انواع مسیرهای شغلی است، چه در افسر مأمور، چه افسر یا افسر حکم. در حالی که هر شغل در ارتش در بهترین زمان یک شغل سخت و چالش برانگیز است، برخی از آنها بسیار چالش برانگیزتر و خطرناکتر از دیگران هستند. در نیروی دریایی ایالات متحده، برخی از مهمترین وظایف بر روی ناوهای هواپیمابر انجام می شود، زیرا کل ناوگان حول ناوهای عظیم به اندازه شهر که هسته اصلی گروه های حمله ناو متشکل از چندین کشتی هستند، تشکیل شده است.
عرشه پرواز یک ناو هواپیمابر نیز یکی از خطرناک ترین مکان ها برای کار است و مرگبارترین 4.5 هکتار در جهان نامیده شده است. اگرچه عملیات کابین خلبان خطرناک است، هزاران مرد و زن جوان هر روز وظایف خود را انجام می دهند، اما اینها تنها وظایف دشوار یک حامل نیست. بسیاری از افرادی که در زیر عرشه و خارج از دید کار می کنند، خود را در معرض شرایط کاری شدید، برنامه ریزی ها و مشکلات پیش بینی نشده ای می بینند که باید فوراً آنها را حل کنند.
من 20 سال در اطلاعات نظامی ارتش خدمت کردم و در این مدت در کنار ملوانان زیادی کار کردم. پس از بحث در مورد عملیات ناو هواپیمابر با آنها، پنج مورد از دشوارترین وظایف یک ناو هواپیمابر ایالات متحده را شناسایی کردم. اگرچه من با چندین متخصص مشورت کردم، مشاغل در ارتش تا حدودی ذهنی هستند، بنابراین در حالی که برخی ممکن است فکر کنند که یک تکنسین الکترونیک، انرژی هسته ای یک کار فوق العاده دشوار است، برخی دیگر آن را خسته کننده می دانند. برای این منظور، این پنج شغل به دلیل شرایط کاری، چالش برانگیز بودن آنها و محیط پر استرسی که این ملوانان هر روز در آن کار می کنند، دشوار تلقی می شوند.
رئیس هوا
از بین تمام مشاغلی که افراد در یک ناو هواپیمابر دارند، یکی از چالش برانگیزترین آنها Air Chief است. چنین موقعیتی که به عنوان افسر هوانوردی حامل نیز شناخته می شود، چندین مسئولیت دارد که کار را دشوارتر از بسیاری از آنها می کند. آنها در معرض خطر بیشتری قرار ندارند، اما مسئول تمام عملیات پروازی ناو هواپیمابر در پنج مایل دریایی (5.75 مایل) و ارتفاعات تا 3000 فوت هستند. عملیات پرواز در یک فرودگاه معمولی به اندازه کافی دشوار است، اما زمانی که آن فرودگاه در بالای شهر کوچکی قرار می گیرد که دائماً در حال حرکت است، سطح استرس به طور تصاعدی افزایش می یابد.
به همین دلیل، یک ایر باس باید حداقل درجه فرماندهی را داشته باشد. همچنین، یک ایر باس باید تجربه زیادی داشته باشد تا بتواند برای این موقعیت واجد شرایط باشد. روسای هوایی قبل از اینکه برای این کار در نظر گرفته شوند، ابتدا باید فرماندهی یک اسکادران از ناوهای هواپیمابر را داشته باشند و همچنین باید هزاران ساعت زمان پرواز شخصی را به دست آورند، بنابراین هر رئیس هوایی همچنین یک هوانورد و یک افسر پرواز نیروی دریایی است.
این تجربه به هدایت توالی پرتاب هواپیما، تأیید فرود و موارد دیگر کمک می کند. ایر باس علاوه بر مدیریت همه چیز مربوط به عملیات پرواز، مسئولیت حدود 600 کارمند را نیز بر عهده دارد که در بخش خود کار می کنند. رئیس هوائی بودن فقط به این معنا نیست که برج کنترل ترافیک هوایی را بر روی یک سکوی متحرک هدایت کنید. همچنین یک نقش رهبری است که برای انجام آن به کار و دانش زیادی نیاز دارد. اگرچه فرماندهی هوایی چالش برانگیز است، اما یک مأموریت پس از فرماندهی بسیار مطلوب و پله ای برای فرماندهان برای تبدیل شدن به کاپیتان است.
دستیار هوانوردی Boatswain
افسرانی مانند Air Boss یک ناو برای عملکرد هواپیمای حامل حیاتی هستند، اما افرادی که روی زمین کار خطرناکی را انجام می دهند، بیشتر ملوانان نیروی دریایی هستند. از میان بسیاری از مشاغل کابین خلبان، یکی از کارهایی که فوق العاده دشوار است خطرناک ترین آنها نیز هست: Aviation Boatswain’s Mate (AB). این افسران پیراهن های سبز به تن می کنند و جزو رنگین کمان های دریا هستند که افسران مختلف پیراهن های بنفش، سبز، زرد، قرمز، آبی، سفید یا قهوه ای می پوشند تا آنها را در کابین متمایز کنند.
هواپیماهای AB که در محاوره به عنوان “دوندگان شاهین” شناخته می شوند، در درجه اول مسئولیت رسیدگی به همه هواپیماها از نظر عملیات پرتاب و بازیابی را بر عهده دارند. از آنجایی که یک ناو هواپیمابر مدرن می تواند هر 20 ثانیه یک جت پرتاب کند، Hook Runners باید همیشه در حال حرکت باشد، برای ایمن کردن تجهیزات، بازیابی قلاب های بکسل و غیره در اطراف عرشه بدود. کار فوق العاده خطرناک است، زیرا کابل ترمز در صورت نزدیک شدن بیش از حد می تواند باعث صدمات شدید و تهدید کننده زندگی شود.
خطرات دیگر عبارتند از پرت شدن به دریا، گرفتار شدن در اگزوز هواپیما یا مکیده شدن به داخل هواپیما. این نوع حوادث نادر است، اما اتفاق می افتد و نیروی دریایی خطرات مربوط به عملیات AB را درک می کند. در نتیجه، AB ها واجد شرایط پرداخت مشوق وظایف خطرناک عرشه پرواز (FDHDIP) هستند که 150 دلار در ماه تعیین شده است و از سال 1997 در این سطح باقی مانده است. با این حال، با وجود خطرات، ملوانان وظایف خود را 24/7 انجام می دهند زیرا عملیات پروازی حامل می تواند در هر زمانی انجام شود.
همکار ماشینکار
یکی از متنوع ترین مشاغل در نیروی دریایی ایالات متحده، همکار ماشینی (MM) است، زیرا آنها مسئول نگهداری، تعمیر و بهره برداری از کلیه تجهیزات مکانیکی در کشتی هستند. این موضوع چه ناوشکن کلاس آرلی بورک باشد چه ناو هواپیمابر هستهای درست است. آنها افراد زیر عرشه هستند که تمام تجهیزات پیشرانه را اداره می کنند، اما همچنین مسئول تعمیر تهویه مطبوع، آسانسور، ماشین لباسشویی و تقریباً هر چیزی که هر کسی در بخش مهندسی می تواند به آن برسد، هستند.
در یک ناو هواپیمابر، MM ها اغلب خود را روی توربین های بخار کشتی و اطراف آن کار می کنند. این همان چیزی است که کشتی را به حرکت در میآورد، زیرا راکتور هستهای بخار تولید میکند که توربینهایی را که نیروی محرکه را تامین میکنند، نیرو میدهد. کار کردن به تنهایی در این محیط یک چالش است، زیرا دما می تواند به بیش از 100 درجه فارنهایت برسد زمانی که همه چیز دقیقاً همانطور که در نظر گرفته شده کار می کند. این امر به ویژه هنگامی که در جایی مانند خلیج فارس کار می کنید، که در آن دمای محیط، گرمای زیر عرشه را فراتر از حد مجاز کاهش می دهد، صادق است.
به کنار شرایط سخت کاری، نگهداری از تمام ماشین آلات و تجهیزات کشتی حتی برای بااستعدادترین MM هم ضرر دارد. این پرسنل عمدتاً مهندسان همه مشاغل در کشتی هستند و مسئولیت های آنها آنها را در هر شیفت مشغول نگه می دارد. این فشار زیادی را بر آنها وارد می کند زیرا آنها به طور مؤثر کشتی را با اطمینان از اینکه همه چیز در وضعیت مناسب کار می کند، عملیاتی می کنند. آنها این کار را در مناطق گرم و پر سر و صدا انجام می دهند، اغلب بدون اینکه نور خورشید را برای مدت طولانی ببینند، که تأثیر منفی دارد.
توپچی هوانوردی
یک ناو هواپیمابر با قدرت پرتاب کننده در خارج از قاره ایالات متحده مرتبط است. هر کشتی هزاران پرسنل و ده ها هواپیما دارد که هر کدام توانایی حمل سیستم های تسلیحاتی مختلف را دارند. این که آیا یک جت جنگنده به گلوله، بمب، موشک کروز، اژدر یا هر چیز دیگری که نیروی دریایی ایالات متحده برای از بین بردن همه چیز استفاده می کند، نیاز داشته باشد، همه اینها توسط ملوانانی با شرایط مهم مهمات هوانوردی اداره می شود.
این نه تنها به این معنی است که AO باید انواع مهمات را مدیریت کند، بلکه آنها همچنین هر آنچه را که در انبار کشتی مورد نیاز است نگهداری، بسته بندی، جابجایی، ذخیره، ردیابی و انتقال می دهند. حتی اگر ناوهای هواپیمابر به طور رسمی به بمب های هسته ای مسلح نشده اند، این بدان معنا نیست که گاهی اوقات آنها را ندارند و AO ها نیز باید با آنها مقابله کنند. چیزی که کار را به ویژه دشوار می کند دانش مورد نیاز برای جابجایی هر نوع مهمات در یک ناو است و تفاوت های زیادی از موشک گرفته تا بمب و همه چیز در این بین وجود دارد. برای در نظر گرفتن این موضوع، بار مهمات متعارف USS Gerald R. Ford (CVN-78) در مجموع بیش از 200 پالت به وزن 541000 پوند بود.
AOs پیراهن های قرمز می پوشند و کار آنها شامل خنثی کردن مهمات انفجاری، کار در تیم های تصادف و نجات و موارد دیگر است. AO ها تحت یک ذهنیت ایمنی کار می کنند، اما حوادث اتفاق می افتد. در سال 1966، USS Oriskany (CVA-34) پس از شعله ور شدن یک چتر نجات در یک قفسه مهمات، دچار یک حادثه انفجاری شد. آتش سوزی منجر به آتش سوزی مهمات در مجاورت شد و 44 ملوان کشته شدند در حالی که آسیب قابل توجهی به بدنه کشتی وارد شد.
تکنسین تعمیر و نگهداری بدنه
مانند دوستان مهندس، تکنسین های تعمیر و نگهداری هال (HT) به کار بر روی ناوهای هواپیمابر محدود نمی شوند و در سراسر ناوگان روی انواع کشتی ها پخش می شوند. مسئولیت اصلی آنها تعمیر یا ساخت هر فلزی است که کشتی نیاز دارد، که میتواند شامل درخواستهای شگفتانگیز بسیاری از مقامات بالاتر باشد. تکمیل کار اغلب می تواند با درخواست تولید فوری قطع شود. این بدان معنی است که HT ها باید هر کاری را که انجام می دهند متوقف کنند و قطعات جدیدی را از ابتدا ایجاد کنند، که استرس را در یک محیط کاری که قبلاً استرس بالایی دارد کاهش نمی دهد.
HT ها جوشکاران متخصص و کارگران فلزی هستند، بنابراین آنها همچنین مسئول بسیاری از لوله کشی کشتی هستند. وقتی توالت ها در کشتی هایی مانند USS Gerald R. Ford خراب می شوند، اغلب کل خدمه مقصر هستند، اما HT ها کسانی هستند که برای تعمیرات فراخوانده می شوند. اگر به عنوان یک غیرنظامی به یک ناو هواپیمابر نگاه کنید، احتمالاً یک کشتی بزرگ و عظیم را خواهید دید، اما کمی عمیق تر نگاه کنید و خواهید دید که این یک ماشین غول پیکر پر از میلیون ها قطعه متحرک است.
این به HT بستگی دارد که همه چیز کار کند. آنها بدنه را وصله می کنند، لوله ها را جوش می دهند و قطعات را در سراسر کشتی می سازند. به همین دلیل، یک HT ممکن است یک روز خود را در عمیق ترین اعماق کشتی پیدا کند، اما روز بعد خود را در عرشه پرواز بیابد. انعطافپذیری و درجه بالایی از مهارت لازم است تا کار به طور مؤثر انجام شود، و مانند بسیاری از وظایف در یک اپراتور، همه چیز بدون HT ها انجام نمیشود که مطمئن شوند همه چیز طبق طراحی کار میکند.




