مقالات

5 تا از بدترین خودروهای دهه 90 که امروز در حال رانندگی با آن‌ها دستگیر نمی‌شویم







با نگاهی به گذشته، دهه 1990 زمان جالبی برای صنعت خودرو بود. خودروسازان آمریکایی در بحبوحه کاهش قابل توجه تولید و فروش خودرو وارد این دهه شدند، کاهشی که به استثنای چند استثنا تا به امروز ادامه دارد – حداقل در سمت تولید معادله. همچنین دهه‌ای بود که شاهد تغییرات عظیمی در انواع وسایل نقلیه‌ای بودیم که می‌خریم. شاسی‌بلندها در دهه 1990 روی کار آمدند، مانند پیکاپ‌های لوکس مدرن، و هر دوی این روند تا به امروز ادامه دارند، بدون شک برخی از شما که این مطلب را می‌خوانید ناراحت می‌شوید.

همچنین دهه ماشین‌های عالی بود، به‌ویژه برای آنهایی که متقاعدکننده عملکرد محور بودند. برخی از شناخته شده ترین نسل های میتسوبیشی لنسر اوولوشن در دهه 1990 به صحنه آمدند. در طول این دهه، نیسان اسکای لاین GT-R به نماد JDM تبدیل شد که اکنون با آن شناخته می شود، با R32، R33 و R34 که اولین رویاهای “گرن توریسمو” را به نمایش گذاشتند. آمریکای شمالی نیز قهرمانان خود را داشت، مانند دوج وایپر و مجموعه ای از ماشین های عضلانی نسبتاً قدرتمند دهه 90.

با این حال، برای هر شورولت کوروت ZR1 یا نیسان اسکای لاین R-34، یک آزمایش عجیب، شاید اشتباه و زشت نیز وجود داشت که در طول دهه – و ما کمی اشتباه از این کلمه استفاده می‌کنیم – یک آزمایش عجیب و غریب وجود داشت. آنها لزوماً خودروهای بدی نبودند (اگرچه برخی از آنها قطعاً هستند)، اما مطمئناً دیدن آنها عالی نبود. در اینجا تعداد انگشت شماری از شرکت هایی مانند بیوک، کرایسلر و فیات وجود دارد.

فیات مولتی پلا

در مورد فیات مولتی پلا چیزهای زیادی برای قدردانی وجود دارد. این یک وسیله نقلیه آینده‌نگر و واقعاً نوآورانه برای سال 1998 بود، عمدتاً به این دلیل که می‌توانست شش نفر را تنها در دو ردیف با مقدار مناسبی از فضای چمدان در خود جای دهد. فیات فضای داخلی هوشمند را – و مسلماً یکی از عجیب‌ترین داشبوردهای تاریخ – را در شیشه‌های زیادی از جمله پنجره‌های بلند (به لطف خط کمربند نسبتاً کم) برای احساس جادارتر قرار داده است. این خودروساز ایتالیایی حتی در کمال تعجب موفق شد Multipla را برای رانندگی بسیار دلپذیر کند.

حتی قسمت جلویی معروف و تفرقه‌انگیز نیز به دلایل عملی متولد شد، با فیات که سعی می‌کند بهترین پوشش ممکن از جاده را از طریق چیدمان پراکنده چراغ‌ها به رانندگان ارائه دهد. فیات همچنین هوشمندانه از ساختار فضایی بر روی پلت فرم فیات براویا استفاده کرد که به کاهش هزینه ها کمک کرد. به طور قانونی چیزهای زیادی وجود دارد که فیات دقیقاً در اینجا به دست آورده است، همانطور که با جوایز بسیاری که Multipla در اوایل دهه 2000 دریافت کرد، گواه آن است.

نسل اول Multipla همان چیزی است که اغلب مورد نفرت قرار می‌گیرد، و شاید شایسته آن باشد: جلوی تا حدی ناجور، چیزی است که فقط یک مادر می‌تواند دوستش داشته باشد، و عقب آن خیلی بهتر نیست. حتی پروفیل کناری با پنجره های بزرگش در نور سرد دهه 20 کمی سخت است. اما ما همچنین باید به فیس لیفت Multipla 2004 اشاره کنیم که – در حالی که خارج از محدوده این لیست است – حتی به دلیل خسته کننده بودن آن بدتر است. پس معضل: با شخصیت و زشت یا کسل کننده و بی روح؟ احتمالاً نمی توانید برنده شوید.

کرایسلر امپریال

سخت است که به کرایسلر امپریال دهه 1990 به عنوان نمونه ای از افول سه بزرگ در این دهه نگاه نکنیم. آخرین نسخه از پلاک افسانه ای امپراتوری که اولین بار در سال 1990 عرضه شد، تمام نشانه های تلاشی غم انگیز برای چسبیدن به (یا حتی احیای) شکوه سابق و به شدت محو شده خود را دارد.

یک جنبه کلیدی این پلت فرم بود. امپریال 1990 بر روی یک نسخه کشیده از پلتفرم K کرایسلر سوار شد که در سال 1981 معرفی شد و خودرویی را ساخت که اساساً منسوخ شده بود. همچنین، همانطور که برخی می گویند، بسیار بدبینانه بود، زیرا در مقایسه با خیابان پنجم نیویورک تقریباً مشابهی که کرایسلر نیز فروخت، کم ارائه می کرد. فراتر از آن، هر چند، این یک قطعه خفه کننده و زشت از تجملات مصنوعی بود (و باقی می ماند) که ما می گوییم دوست داشتن آن تقریبا غیرممکن است.

چراغ های جلوی سرپوشیده و باورنکردنی؟ یک نمایه جانبی تا حدودی ناجور، که توسط عناصر کرومی فراوان خراب شده است؟ اوه، اما البته. چرخ‌های سیمی نیز بسیار زشت هستند، حتی با وجود چرخ‌های سیمی. اما چیزی که آن را می کشد این واقعیت است که بزرگ ترین اندازه امپریال ( ورق فلزی 203 اینچ، حدود 4.5 اینچ بلندتر از خیابان پنجم نیویورک) کاملاً از بدنه بی فایده تشکیل شده است: نیازی به طولانی بودن آن نبود، اما فقط برای این بود که سگ برتر باشد. مطمئناً، امپریال‌های قبلی، مانند امپریال لبارون، برخی از طولانی‌ترین خودروهای کلاسیکی بودند که تا به حال ساخته شده‌اند، اما این طول اجباری باعث می‌شود یک خودروی زشت از نظر روحی زشت‌تر شود.

سیلوئت اولدزموبیل

همانطور که کلاسیک دهه 90 “Get Shorty” می گوید، البته Oldsmobile Silhouette، کادیلاک مینی ون ها است. این به تنهایی احتمالاً در برخی خانواده‌ها جایگاه نمادین را برای او به ارمغان می‌آورد، و در حالی که ما لزوماً اینجا نیستیم که در مورد آن بحث کنیم (آیکون‌ها در همه شکل‌ها و اندازه‌ها هستند)، ما قطعاً طرفدار سبک دهه 90 او نیستیم.

در آن زمان، قسمت جلویی آیرودینامیک این سیلوئت برای مسیر بسیار مناسب بود، که منعکس کننده هوس هوائی بود که از اواسط دهه 1980 یا بیشتر درگیر خودروسازان آمریکایی بود. اگر تونل باد و تمرکز بر ایجاد ضریب درگ پایین برای Pontiac Firebird دهه 80 خوب بود، پس مطمئناً برای یک شرکت حمل و نقل مردمی خوب بود، درست است؟ متأسفانه برای Silhouette (و همتایان رده پایین GM آن)، این یک جنبه منفی داشت: ظاهر خوبی ندارد.

اگرچه به اندازه فیات مولتی پلا نامناسب نیست، اما هیچ چیز به سرعت (و مسلماً بد) به اندازه طرح‌هایی مانند Silhouette که سعی می‌کنند ظاهری «آینده‌نگر» داشته باشند، کوتاهی می‌کنند – به خصوص زمانی که کناره‌ها را با رینگ‌های شیرینی زنجبیلی پایین می‌کشد. قرار دادن قسمت جلویی شیب دار و مطبوع روی جعبه بزرگ، وسیله نقلیه زیبایی را ایجاد نمی کند. اکنون، البته، تصور اینکه چرا Silhouette کمی در وسط به نظر می‌رسد، سخت نیست: در نهایت، محصول شرکت‌های آمریکای دهه 1990 است. اما اگر Silhouette حتی بیشتر از آن بیرون بود، خیلی بیشتر دوست داشتیم. با این حال، اگر مینی‌ون لوکس عجیب و غریب Olds را فراموش کرده باشید، تا زمانی که این مطلب را نخوانده باشید، شما را سرزنش نمی‌کنیم.

سوزوکی X-90

در حالی که ما در اینجا در SlashGear طرفدار خودروهای کلاسیک و عجیب ژاپنی مانند Autozam AZ-1 و سوزوکی کاپوچینو هستیم، همچنان معتقدیم که چیزی به نام عجیب بودن بیش از حد وجود دارد. نمونه مورد نظر سوزوکی X-90 است، تلاش عجیب (و مسلماً به یاد ماندنی) این خودروساز ژاپنی برای ترکیب چندین کهن الگوی خودرو در یک. بدون موفقیت زیاد، باید گفت.

سوزوکی با افتخار ادعا می کند که X-90 اولین “کوپه SUV دو سرنشینه” در جهان است که به اندازه کافی منصفانه است. موضوع این است که اگرچه هیچ ایرادی ندارد که به دستاوردهای خود افتخار کنید، اما نمی توان تعجب کرد که چرا سوزوکی در وهله اول این ترکیب را ایده خوبی می دانست. در حالی که فضای داخلی واقعاً با کوپه های آن زمان در نظر گرفته می شد، X-90 تنبل بود و مانند یک کامیون رانندگی می کرد و هر گونه ادعای ورزشی را از پنجره بیرون می انداخت. به عنوان یک کامیون هم عالی نبود: لاستیک‌های جاده‌ای، فاصله کم از سطح زمین و کاربرد کمی داشت، بنابراین برای چیزهای خشن مفید نبود.

علاوه بر همه چیز، فلسفه طراحی منحصر به فرد X-90 – از جمله فاصله محوری چاق و فاصله نه اینجا و نه آنجا از سطح زمین – ظاهری منحصر به فرد را به همراه داشت و نه به روش خوبی. برای یکی، تارگا بالایی داشت، که با توجه به اینکه ماشین‌ها به ندرت می‌توانند آن‌ها را به خوبی بکشند، یک نقطه ضعف است. آن را با یک اسپویلر احمقانه عقب، بدنه خمیده دهه 90 تا حدی معمولی، جلوی خسته کننده و تناسباتی که درست به نظر نمی رسید، ترکیب کنید، و خودرویی دارید که ظاهر خوب در آن غیرممکن است (چه برسد به باوقار).

بیوک ریویرا

بیوک ریویرا، رقیب جنرال موتورز برای فورد تاندربرد، در طول عمر طولانی خود، نام اصلی این مجموعه در بخش لوکس شخصی بوده است. ریویرا از روزهای اولیه خود به عنوان یک خودروی مفهومی کادیلاک تا سال های پیشگام آن در اواسط دهه 80 به عنوان یکی از معدود خودروهای تولیدی با داشبورد دیجیتال قبل از اینکه به جریان اصلی تبدیل شود، همیشه با لوکس بودن چهار چرخ همراه بوده است – و در واقع، دلیل خوبی هم دارد.

با این حال، در سال 1990، ریویرا دیگر آنگونه که در دهه‌های گذشته‌اش بود، نبود، و بنابراین جنرال موتورز تصمیم گرفت قبل از بازگشت با یک ریویرای کاملاً جدید در سال 1995، برای مدل 1994 استراحت کند. اسب بخار یک جهت بصری جدید جسورانه که سبک های جعبه ای نسل های قبلی را کنار گذاشته است.

ریویرا 1995 بلند و به طرز باورنکردنی انحنا داشت، با جلو و عقب به شدت شیبدار. این، با هر معیاری که فکرش را بکنید، کاملاً چشم نواز است. با این حال، زمان مهربان نبوده است: چیزی که ممکن بود در دهه 1990 جسورانه به نظر می رسید، اکنون پیاز، بی دست و پا و به طور شگفت انگیزی فاقد لطف به نظر می رسد. شیب‌دار جلو و عقب که قبلاً اشاره کردیم، اگرچه مطمئناً متمایز هستند، چراغ‌ها و جلوپنجره را نیز به طرز عجیبی فشرده به نظر می‌رسند و باعث می‌شود که آنها حتی ناجورتر به نظر برسند. مطمئناً، ما طراحان بیوک را به خاطر اینکه بیش از حد آن را با تزئینات چسبنده اضافه نکرده‌اند، تحسین می‌کنیم، اما وقتی که اصول اولیه در وهله اول دوست داشتن آن‌ها بسیار سخت است، این خیلی راحت نیست.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا