مقالات

5 تا از بدترین خودروهای دهه 80 که امروز در حال رانندگی با آن ها دستگیر نمی شویم






هر دهه فهرستی از خودروهایی دارد که امروز در حال رانندگی آنها را گرفتار نمی کنیم. با این حال، دهه 1980 دهه عجیبی بود و برخی از خودروهای تولید شده بسیار افتضاح به نظر می رسیدند. در حالی که استایل برخی از این وسایل نقلیه لزوماً بد نبود، تجربه‌های مالکیت وحشتناکی که پس از خرید شما به وجود آمدند مطمئناً بد نبودند. ما به تو نگاه می کنیم، هوگو. پس بیایید یک پیاده‌روی کابوس‌آمیز در Memory Lane Hall of Shame دهه 1980 داشته باشیم و ماشین‌های خاصی را پیدا کنیم که با مشخصات ما مطابقت دارند – هر چه بدتر، بهتر.

ما با AMC Pacer 1980 که ظاهر نسبتاً عجیبی دارد، با نام مستعار “Fishhouse” که از سال 1975 تا 1980 تولید شد، شروع می کنیم. AMC Pacer را “ماشین کوچک عریض” نامید. به گفته موتور ترند، “گستره وسیع شیشه ای پیسر برای دید بهتر رانندگان طراحی شده است، اما در عوض باعث می شود احساس کنند ماهی قرمزی در کاسه خود می جوشد.”

پیسر در ابتدا به گونه‌ای طراحی شده بود که از یک موتور چرخشی استفاده می‌کرد که به دلیل مصرف سوخت و مشکلات آلایندگی، هرگز بلند نشد. بنابراین AMC مجبور شد شش خطی قابل اعتماد خود را زیر کاپوت قرار دهد و V8 بعداً عرضه شود. فروش در دو سال اول شروع مناسبی داشت، اما درست زمانی که یک استیشن واگن به خط تولید اضافه شد، شروع به کاهش کرد. از 117244 دستگاه پیسر تولید شده در سال 1976، حدود 2000 یا بیشتر از مدل های اواخر 1980 تولید شد. بازار دیگر هیچ علاقه ای به AMC Pacer نداشت. جشن بگیرید، وین و گارث.

1980 مگابایت

MGB 1980 نشان دهنده آخرین مدل سال برای خودروی اسپورت بریتانیایی بود که زمانی منحصر به فرد بود. از زمان تولید اولین MGB در سال 1962 تا مدل های اوایل 1974، MGB ها دارای ضربه گیرهای کرومی برازنده بودند که با سرهای کوچک لاستیکی از سال 1970 تکمیل شده بود. اما در سپتامبر 1974، به لطف قوانین جدید سپر 5 مایل در ساعت که در آن زمان در بازار ایالات متحده به اجرا درآمد، MGB به شکلی مشکی بر روی چوب مالش داده شد. بدن برازنده به این ترتیب هیولایی که در بالا می بینید که به سواحل ما آمد، ایجاد شد. منتقدان مدرن موافق بودند. MGB سپر لاستیکی در اینجا فروخته می شد تا زمانی که این خودروی اسپورت در ایالات متحده در سال 1980 متوقف شد و ارزش خودروهای سپر همچنان از برادران دارای سپر کرومی عقب تر بود.

مشکلات فراتر از خود سپرها بود. ارتفاع سواری برای برآورده کردن الزامات ارتفاع سپر افزایش می‌یابد که منجر به هندلینگ ضعیف و شکاف‌های بزرگ در اطراف چرخ‌ها می‌شود. حذف میله نوسان جلو در سال های 1975 و 1976 به دلیل کاهش هزینه ها، هندلینگ را بدتر کرد. کنترل انتشار گازهای گلخانه ای با نصب یک مبدل کاتالیزوری و تغییر از کربوهیدرات های دوقلو به تک در سال 1975 خسارت های خود را به همراه داشت. آزمایش مقایسه ای که توسط Car and Driver در سال 1980 انجام شد، کاستی های MGB را تأیید کرد و اظهار داشت که “… مانند یک مسابقه ده گانه دویدن هفتاد ساله عمل می کند. مانند تخته ای از روی دست اندازها می پرید و در گوشه ها به دستگیره های درها تکیه می داد…”

1980 لینکلن ورسای

لینکلن ورسای 1980 که به عنوان یکی از بدترین خودروهای تاریخ تایید شد، تلاش فورد برای رقابت با موفقیت کادیلاک سویل در عرصه خودروهای لوکس جمع و جور بود. جایی که کادیلاک سویل ورق فلزی کاملاً جدیدی را دریافت کرد تا سبک بدنه منحصر به فرد خود را شکل دهد، فورد با فیس لیفت فورد گرانادا مسیر ارزانی را طی کرد.

کاپوت و دماغه قطعات جدید بودند، همراه با درب صندوق عقب و آیتم “لاستیک زاپاس” متصل شده بود. اما نمای جانبی ورسای با گرانادا یکسان بود، فاصله بین دو محور آن و همچنین انتخاب موتور و گیربکس یکسان بود. با این حال، لینکلن ورسای را در بالاترین حد خود قیمت گذاری کرد و آن را به گران ترین لینکلن موجود تبدیل کرد. ورسای در سال 1977 با قیمت 11500 دلار معرفی شد و تولید آن در سال 1980 به پایان رسید. این بدان معنی بود که تقریباً چهار برابر گرانادایی که از آن شبیه سازی شده بود قیمت داشت.

لینکلن ورسای برخی از محتواها را بدون هزینه اضافی ارائه کرد. صندلی‌های چرمی، سیستم تهویه مطبوع، کنترل آب و هوای خودکار و اولین روکش شفاف با دست جلا داده شده روی یک خودروی آمریکایی را ارائه می‌کند. با این حال، فروش لینکلن ورسای هرگز با پیش بینی های فورد یا اعداد ارائه شده توسط کادیلاک سویل مطابقت نداشت. از 15434 در سال 1977 شروع شد، فروش در سال 1978 به 8931 کاهش یافت، در سال 1979 با تغییر سبک خودرو به بیش از 21000 رسید، سپس در سال 1980 به 4784 کاهش یافت، آخرین سال آن در بازار. مجموع فروش چهار ساله ورسای تقریباً برابر با تولید یک ساله سویل است. این یک شکست بود.

1982-84 Dodge Rampage

Dodge Rampage، همراه با پلتفرم سال 1983 آن، Plymouth Scamp، دو نوع ساخته شده بر روی استخوان‌های Dodge Omni محترم بودند. آنها دارای استایلی بودند که Motor Trend آن را هم «خانگی» و هم «زیبا» نامید. این وسیله نقلیه بی دست و پا از پیکاپ های قبلی خودرویی مانند فورد رانچرو 1957 و شورولت ال کامینو 1959 الگوبرداری شده است. این مدل برای اولین بار در سال 1982 عرضه شد و پس از سال مدل 1984 متوقف شد و سه سال کوتاه در صحنه بود. به قول موتور ترند، Rampage “کاملا جذاب و در عین حال کاملا منزجر کننده بود…”

Dodge Rampage در کارخانه مونتاژ کرایسلر در Belvidere، ایلینوی ساخته شد. این مدل از مخروط دماغه جلو و ورق فلزی Omni 024 Sport Coupe monoblock استفاده می کند که با کابین سفارشی و تخت وانت که روی فنرهای برگ عقب آویزان شده است، ترکیب شده است. موتور چهار سیلندر اصلی آن 84 اسب بخار قدرت داشت که بعداً به 96 اسب بخار افزایش یافت. گزینه های گیربکس شامل چهار سرعته دستی، پنج سرعته دستی یا سه سرعته اتوماتیک است. با فاصله بین دو محور 104.2 اینچ و طول کلی 183.8 اینچ، Rampage می تواند تا 1145 پوند یدک بکشد که آن را به یک پیکاپ قانونی نیم تنی تبدیل می کند.

Dodge Rampage دقیقاً موفقیت بزرگی در فروش نداشت و در مجموع 37401 دستگاه در سه سال حضورش در بازار فروخته شد. فروش در سال اول Rampage در سال 1982 به اوج خود رسید، زمانی که 17636 نفر منتقل شدند. حتی یک فیس لیفت در سال 1984 با استفاده از قسمت جلویی دوج چارجر نتوانست Rampage را از سرنوشت نهایی خود نجات دهد.

1982-88 فورد EXP

فورد EXP که توسط برخی به عنوان جواهر پنهان فورد در نظر گرفته می شود، در واقع اولین خودروی دو سرنشینه تولیدی فورد از زمان تاندربرد اولیه در دهه 1950 بود. EXP بر اساس هاچ بک اسکورت فورد و با لقب «گناه کوچک زشت فورد» توسط TheTruthAboutCars.com، EXP با ظاهری عجیب و غریب طراحی شده است تا خریداران سطح ابتدایی را که به دنبال چیزی که فورد آن را «طعم» در یک کوپه لوکس شخصی می‌خواند، جلب کند. اگرچه سیستم تعلیق مستقل و گزینه گیربکس دستی داشت، اما خودروی قدرتمندی نبود. با وزن محدود 200 پوندی بالاتر از اسکورت و همان موتور 70 اسب بخاری، عملکرد جزئی از بسته بندی نبود، حتی پس از چند ارتقاء سرعت و قدرت خفیف. فروش بسیار کمتر از انتظارات فورد بود، و حتی برای پلتفرم EXP، مرکوری LN7، که از سال 1983 نگذشته بود، بدتر بود.

برای مدل سال 1984، فورد یک نوع عملکرد جدی به نام EXP Turbo ساخت. با بهره مندی از هشت پوند تقویت سوخت تزریقی، خروجی به 120 اسب بخار افزایش یافت و شتاب صفر تا 60 مایل در ساعت 9.2 ثانیه بود. شوک های کونی و لاستیک های میشلن TRX این بسته را تکمیل کردند. محدوده EXP تا سال 1985 ادامه داشت، زمانی که این خودرو مجبور شد برای همیشه تولید خود را متوقف کند.

اما کارگران خط تولید EXP ایده متفاوتی داشتند و آن را پیوند زدند بینی اسکورت تازه فیس لیفت شده روی بدنه EXP. رئیس‌جمهور فورد از چیزی که دید خوشش آمد و تولید اسکورت EXP تغییر نام یافته را تأیید کرد، که تا پایان سال 1988 در خط تولید فورد ادامه داشت. و بعد تمام شد.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا