جایی که هیچ پایین وجود ندارد: اندازه گیری سطح سیال در فضا

همانطور که احتمالاً تصور می کنید ، ما نکاتی را برای بسیاری از پروژه های واقعاً جالب در اینجا در Hackaday دریافت می کنیم. اکثر آنها کاملاً جدی هستند ، حداقل به دنبال حل یک مشکل خاص به روشی جدید و هوشمندانه. با این حال ، برخی به عنوان یک پروژه سرگرم کننده که در ماه مه به خط مشاوره رسید ، کمی ظریف تر هستند. این پروژه مجذوب “Pissstream” می شود ، این پروژه در جریان رسمی رسمی ناسا برای ایستگاه فضایی بین المللی قرار می گیرد تا سطح فعلی مخزن ادرار ایستگاه فضایی را نشان دهد.
اکنون در مورد میز کار شما چندین واکنش به چنین پروژه ای وجود دارد. اول از همه ، این گیج می شود که کسی وقت و تلاش خود را برای پروژه ای مانند این صرف کند – نه اینکه ما از آن قدردانی نمی کنیم. فقط نمادها ارزش قیمت پذیرش را دارند. نکته بعدی تعجب آور است که ناسا دسترسی به پارامتری مانند API عمومی خود را فراهم می کند ، و ثانیه بعدی وسوسه این است که ببینیم چه نقاط پایانی دیگر را در معرض دید قرار می دهد.
اما از طرف من ، اولین چیزی که وقتی دیدم این پروژه به آن فکر کردم: “چگونه آنها حتی سطح مایع موجود در فضا را اندازه گیری می کنند؟” در مکانی که بالا و پایین در واقع حس عملی ندارند ، چالش های مهندسی در اندازه گیری مایع باید بسیار جالب باشد. این من را به سوراخ خرگوش مهندسی فرآیند گرانش پایین آورد ، زمینه ای که همه چیز را در مورد نحوه رفتار مایعات و شستن آن در توالت فضایی می دانید.
چیه؟
قبل از اینکه حتی به روشهای مورد استفاده برای اندازه گیری سطح مایع در فضا نگاه کنید ، واقعاً باید مفهوم “سطح” را حذف کنید. انجام این کار برای هر کسی که تمام زندگی خود را در پایین گرانش گذرانده باشد ، جایی که وکتور گرانشی همیشه مستقیم به 1 است. جفمایعات همیشه به دنبال سطح خاص خود هستند و متراکم ترین چیزها در نهایت راه خود را به پایین یک ظرف تبدیل می کنند. هیچ یک از این موارد در فضا اعمال نمی شود ، مکانی که تنش سطحی و اقدامات مویرگی نقش اصلی را در تعیین نحوه رفتار مایعات به عهده می گیرد.
همه ما فیلم هایی از فضانوردان را در داخل شاتل فضایی یا ISS مشاهده کرده ایم ، با لذت بردن از بازی با برخی از آب های آزاد شده از یک کیسه آشامیدنی که در یک کروی تکان دهنده شناور است تا زمانی که با نی مکیده شود. این یک تنش سطحی در عمل است و مایع را مجبور می کند حداقل سطح را برای یک حجم معین بپذیرد. در صورت عدم وجود بردار شتاب ، مایعات دقیقاً همان کار را در داخل مخزن فضاپیما انجام می دهند. در روزهای آپولو ، ناسا از دوربین های موجود در مخازن سوخت موشک های زحل خود برای درک جریان مایع در هنگام پرواز استفاده می کند. این فیلم ها نشان داده اند که با سوختن موتورها ، سطح سوخت به سرعت در حال کاهش است ، اما بقیه سوخت ها برای پر کردن کل مخزن با لکه های جداگانه مایعات شناور یک بار در یک سقوط آزاد ، عجله می کنند. SpaceX امروز با موشک های خود همین کار را انجام می دهد ، با نتایج به همان اندازه چشمگیر – از موسیقی متن فیلم عذرخواهی می کند.
https://www.youtube.com/watch؟v=u656Se4e34m
بنابراین ، گرفتن سوخت در فروشگاه های خرده فروشی در موشک ها ، حداقل برای تقویت کننده ها ، کار خسته کننده ای نیست ، زیرا بردار شتاب تقریباً همیشه به قسمت پایین اسمی مخزن که در آن فروشگاه های خرده فروشی در آن قرار دارند هدایت می شود. برای مراحل غیر حسی ، فرقی نمی کند که بقیه سوخت ها پس از خاموش شدن موتورها ، به دور خود حرکت کنند ، زیرا تقویت کننده به سادگی می سوزد و یا در انتهای اقیانوس به پایان می رسد. اما برای تقویت کننده های قابل استفاده مجدد یا موشک هایی که باید بعد از سقوط آزاد مجدداً راه اندازی شوند ، قبل از اینکه موتورها بتوانند دوباره از آنها استفاده کنند ، باید سوخت و اکسید کننده دوباره به مخازن خود رسوب دهند.
موتورهای Ullage ، حسابداری و پیاده روی با جریان

حل و فصل سوخت حداقل در جهت درست ، که توسط موتورهای تخصصی Ullage ارائه می شود ، حداقل به شتاب کمی نیاز دارد. به طور کلی ، Ullage به فضای خالی در یک ظرف بسته اشاره دارد و موتورهای Ullage برای ادغام مخلوط گاز و مایع در یک مخزن در یک جلد استفاده می شود. به عنوان مثال ، در موشک های زحل V از دوران آپولو ، به دوازده موتور سیکلت موتور سیکلت موتور سیکلت سوخت جامد ، برای حل و فصل سوخت های سوخت استفاده شد.
با تمام تلاش هایی که برای مجبور کردن سوخت های مایع به پایین مخازن شما انجام می شود ، حداقل بیشتر اوقات ، فکر می کنید که شامل نوعی سنسور سنسور مانند یک سنسور سونوگرافی در نوک اسمی مخزن بسیار آسان است تا از فاصله تا سطح جریان مکرر استفاده کنید. اما در عمل ، نیاز به احساس حجم سوخت باقی مانده در مخزن وجود ندارد. اخیراً ، سوخت باقی مانده در مخزن را می توان از سنسورهای جریان به قدرت موتورها برداشت. اگر میزان جریان و حجم خروجی را می دانید ، محاسبه سوخت باقیمانده به اندازه کافی آسان است. به نظر می رسد SpaceX از این روش برای تقویت کننده های خود استفاده می کند ، اگرچه آنها چیز زیادی را در معرض طرح های موشک خود قرار نمی دهند. برای کیوان S-1C ، اولین مرحله از موشک کیوان V ، حتی ساده تر بود. آنها فقط مخازن را با مقداری حجم سوخت پر کردند و تا زمانی که خالی نشوند ، آنها را سوزاندند.
به طور کلی ، این به عنوان روشی برای حسابداری یا حسابداری حسابداری شناخته می شود. این روش در ترسیم اندازه گیری جریان با گذشت زمان ، خطاها را دارد ، اما هنوز هم برای برنامه هایی که می توانند در یک اتاق مهندسی ساخته شوند ، به اندازه کافی مناسب است. When the tank is emptied during delivery missions, the volume is reset to zero and each operation of one of the three waste and hygiene compartments (WHC) on board the station leads to approximately 350 ml to 450 ml of urine, a little washed water and a small amount of liquid pre -treatment – the tank is kept in the urine, which holds the urine, which holds the urine, which, which is kept, which, which is kept, which, which is نگه داشته می شود ، که ، که در ادرار است ، که ، آن را نگه می دارد ، که ، آن را نگه می دارد ، که ، آن ، که ، که ، که ، که ، کدام است ، است که ، که آن را نگه می دارد ، که ، که در ادرار است ، که با ردیابی تعداد شستشو ها و با اندازه گیری نشت از قبل از رکود آشکار (upa -urine) ، قابل تقدیر است
مپ در فضا

نظارت بر یک ایستگاه فضایی ممکن است مهم باشد ، اما ردیابی سوخت ها در هنگام پرواز خدمه موضوع زندگی یا مرگ است. در طول مأموریت های آپولو ، روشهای مختلفی برای اندازه گیری سوخت و اکسید کننده استفاده شد که بیشتر آنها برای ظرفیت در داخل مخازن به پروب ها متکی هستند. سیستم درایو ماژول سرویس از زیر سیستم اندازه گیری سوخت برای نظارت بر سطح سوخت و اکسید کننده در صفحه استفاده می کند.
PUG عمدتاً به پروب های خازنی که محوری در مخزن نصب شده اند متکی است. برای مخازن سوخت ، سنسور پیرکس با روکش نقره ای در قسمت داخلی مهر و موم شد. این شیشه به عنوان دی الکتریک بین پوشش نقره ای و سوخت رسانا آئروسین 50 عمل می کند. در مخازن اکسید کننده ، تتروکسید نیتریک مهار شده به عنوان یک دی الکتریک عمل می کند و فضای بین الکترودهای متمرکز را پر می کند. پس از سوختن با سوزاندن Ullage ، می توان با اندازه گیری ظرفیت از طریق پروب ها ، سطح سوخت را تعیین کرد که با سطح مایع متفاوت خواهد بود. هر پروب همچنین یک سری مخاطبین نقطه در طول طول خود داشت. اندازه گیری امپدانس از طریق مخاطبین نشان می دهد که کدام نقاط توسط سوخت پوشانده شده و کدام یک نیستند ، و خواندن با وضوح کمتری به عنوان پشتیبان سنسورهای خازنی اولیه ارائه می دهد.
برای ماژول قمری ، سطح سوخت برای مرحله نزول با یک سیستم برنامه سوخت مشابه اما ساده تر (PQG) مشاهده می شود. به استثنای سوزاندن اولیه Ullag ، بارش سوخت در هنگام نزول به دلیل گرانش قمری لازم نبود. LM همچنین از همان سوخت های ماژول سرویس استفاده می کند ، بنابراین پروب های خازنی PQGS همانند پروب های Pugs بودند ، به جز کمبود سنسورهای کمکی مبتنی بر امپدانس. از نشانه های خازنی PQG برای محاسبه درصد سوخت باقیمانده و اکسید کننده استفاده شد که به صورت دیجیتالی در صفحه کنترل LM نمایش داده می شود.
پروب PQGS در فرودهای اولیه آپولو به لطف پراکندگی در داخل تانک ها ، شهادت نادرستی به سایر سوخت ها داد ، نقصی که از قلب کنترل مأموریت شناخته شده بود ، که متوقف می شود که چند ثانیه از سوخت در هنگام فرود آپولو باقی مانده است. این بعد از آپولو 12 با افزودن ضد اسلوس جدید ثابت شد
تعداد حباب ها
برای پروازهای خدمه ، احتراق Ulage برای حل و فصل سوخت و به دست آوردن اندازه گیری دقیق در سطح مخزن ، به راحتی قابل توجیه است. اما برای ماهواره ها و کاوشگرهای فضایی عمیق که در مدار با هزینه های بالا تعبیه شده اند ، اینگونه نیست. این فضاپیما فقط می تواند مقدار محدودی از سوخت را برای ایستگاه های مانور و پله ها حمل کند ، که باید ماهها یا حتی سالها دوام داشته باشد و ایده از دست دادن هر یک از این اولاژ گرانبها غیر استاندارد است.
برای کار در این زمینه ، مهندسان روشهای هوشمندی را برای ارزیابی مقدار سوخت ها یا مایعات دیگر در مخازن تحت شرایط ریزگردها ایجاد کرده اند. روش فشار PVT (PVT) می تواند حجم باقی مانده سیال را بر اساس اندازه گیری فشار و دما در داخل مخزن و قانون گاز ایده آل ارزیابی کند. مانند روش گزارش جریان ، دقت روش PVT با گذشت زمان کاهش می یابد ، عمدتاً به این دلیل که با کاهش فشار ، وضوح سنسورهای فشار تمایل به وخیم تر شدن دارد.
برای برخی از مایعات ممکن است از روش اندازه گیری حرارتی استفاده شود. این یک تغییر از روش PVT است ، که شامل اعمال گرما در مخزن در حالی است که نظارت و دمای محتوای آن را کنترل می کند. اگر ویژگی های حرارتی مایع پردازنده به خوبی شناخته شده باشد ، می توان حجم را قفل کرد. نقطه ضعف این است که یک مدل حرارتی خوب مخزن و محیط آن مورد نیاز است. به عنوان مثال ، این نیازی نیست که گرمای ناشی از گرما ناشی از تابش خورشیدی در حین اندازه گیری یا از بین رفتن گرما به دلیل هدایت در فضا از طریق ساختار فضاپیما باشد.

برای دقت بهتر ، توسعه جدیدتر اندازه گیری مخزن ریزگردها ، تقویت حجمی ظرفیت الکتریکی (ECV) و توموگرافی از نزدیک مرتبط با حجم ظرفیت الکتریکی (ECVT) است. هر دو روش از آرایه های الکترود در سطح داخلی مخزن استفاده می کنند. فاز مخلوط مایعات در مخزن به عنوان یک دی الکتریک عمل می کند ، که امکان اندازه گیری ظرفیت بین هر جفت الکترود را فراهم می کند. خوانش ها در هر ترکیبی از الکترودهایی که می توانند برای ساخت نقشه ای که مایع در مخزن قرار دارد ، جمع آوری می شود. این به ویژه برای مخازن که مایعات در کروی های با احتیاط شناور می شوند ، مفید است. حجم هر یک از این نقاط نیز می تواند به طور کلی محاسبه شود تا مقدار مایعات موجود در مخزن باشد.
یک روش امیدوارکننده برای اندازه گیری ، به ویژه برای مأموریت های فضایی عمیق ، اندازه گیری جرم فرکانس رادیویی یا RFMG است. این روش از یک آنتن کوچک برای تزریق سیگنال های RF به مخزن استفاده می کند. مایع داخل مخزن این سیگنال ها را منعکس می کند. تجزیه و تحلیل طیف این بازتاب ها می تواند برای محاسبه میزان مایعات در داخل مخزن استفاده شود. RFMG قبل از عزیمت به ماه در داخل دستگاه های بصری IM-Lander ، که سطح ماه را در فوریه 2024 لمس می کرد ، فقط برای رفتن به کشور خود ، در ISS مورد آزمایش قرار گرفت. خوشبختانه ، سیستم RFMG هیچ ارتباطی با ناهنجاری فرود ندارد. در حقیقت ، سنسور برای تعیین اینکه سطح سوخت کرایوژنیک موجود در سایبان صحیح است ، بسیار مهم است وقتی سنسورهای دما نشان می دهد که مخزن سردتر از حد انتظار است ، که به طور بالقوه اشاره می کند.




